Verður farið með nesti og nýgja skó, eða í gömlu lörfunum ?

  

 

Er ekki rétt að sendinefndin fái far með Grýlu ?

     

Það er gott mál að ræða við andskota okkar í Bretlandi, en öllu skiptir hvaða forsendur sendinefndin hefur og af hvé mikilli sannfæringu okkar málstaður er borinn fram. Ekkert gagn er að væla utan í Bretana, eins og Icesave-stjórnin hefur gert í meira en 12 mánuði. Alls ekki má veifa röngu tré og viðurkenna skuldbindingar almennings á Íslandi – skuldbindingar sem ekki eru fyrir hendi.

 

Áður en haldið er til fundar við Bretana, hefði átt að vera búið að fella niður ábyrgðarlög 96/2009. Afnám þessara ólaga er forgangsverkefni og þá fyrst þegar þau hafa verið afnumin geta Íslendingar staðið uppréttir eins og frjálsir menn. Það er óþægileg staða fyrir sendinefndina að fara til Bretlands með þennan bagga á bakinu. Hvernig geta nefndarmenn verið upplitsdjarfir klyfjaðir skömm og svívirðu Icesave-samninganna ?

 

Staða Íslands er sterk í Icesave-deilunni. Sú ótrúlega staðreynd hefur komið í ljós, að kröfur nýlenduveldanna eru algerlega forsendulausar. Innistæðu-eigendum hjá Icesave-útibúum Landsbankans hafa verið greiddar margfaldar lágmarksbætur Evrópusambandsins. Þessar bætur hafa verið greiddar af réttum aðilum, sem eru starfandi bankar í þessum löndum. Ríkissjóðir Bretlands og Hollands hafa enga lagalega aðkomu að málinu, þeirra þáttur er einungis glæpsamleg kúgun og ofríki.

  

  

Sendinefndin getur farið með eftirfarandi skeyti frá Financial Services Authority, sem mér barst 08.03.2010.

 

 

Landsbanki Islands HF was authorised by the Financial Services Authority (FSA) from December 2001, and would, at that time, have been required to assess whether it would need to top up to the FSCS. A firm is required to pay fees to the FSA, which are then distributed appropriately between the FSA, the FSCS and the Financial Ombudsman Service (the Ombudsman). These fees are calculated based on a number of factors, including how many approved persons the firm had (financial advisers), the types of business it did and the firm's annual turnover for the year immediately prior to the year the fees were due. Unfortunately I cannot provide a breakdown of what these fees were, but would confirm that the FSCS will pay compensation to the maximum limits, irrespective of the size of the levy paid to them.

 

 

Enginn vafi ríktir um að Landsbankinn greiddi iðgjöld til trygginga-stjóðanna í Bretlandi og Hollandi. Allir bankar sem greiða iðgjöld (levies), skapa viðskiptavinum sínum rétt til að fá bætur við greiðslufall úr bankanum. Í svarinu frá FSA kemur fram, að viðskiptavinirnir eiga að fá fullar bætur óháð hversu mikið var greitt til tryggingasjóðsins. Ábyrgðin á  innheimtunni hvílir á tryggingasjóðnum, ekki bönkunum. Ef bankarnir greiða ekki missa þeir rekstraleyfin samstundis.

 

 

Utanríkismálanefnd til Lundúna

Viðskiptaráðherra fer ósæmilegum orðum um sérfræðinginn Alex Jurshevski.

   

Mörgum hefur brugðið við harkaleg og dónaleg ummæli viðskiptaráðherra landsins Gylfa Magnússonar. Ummæli sem hann hefur látið fara frá sér, vegna greiningar sem Alex Jurshevski hefur gert á stöðu efnahagsmála á Íslandi. Alex Jurshevski er viðurkenndur sérfræðingur á sviði skuldastjórnunar (Debt Management) og hefur víðtæka reynslu af glímu við fjárhagsvanda fyrirtækja jafnt og þjóðríkja. Hann og fyrirtæki hans Recovery Partners, hefur lagt sig fram um að greina efnahagsvanda Íslendska hagkerfisins og Alex hefur sett fram skoðanir sínar á skýran og afdráttarlausan hátt.

 

Gagnrýni virðist vera eitthvað sem viðskiptaráðherran þolir illa og viðbrögð Gylfa Magnússonar segja mikla sögu um vanhæfni þessa hagfræðings á ráðherrastóli til að eiga samskipti við fólk.  Átelja verður harðlega, að viðskiptaráðherra landsins skuli snúast gegn ráðleggingum erlendra jafnt sem innlendra manna með brigslyrðum og órökstuddum fullyrðingum. Það þjónar örugglega ekki þjóðarhag, að ríkisstjórn landsins skuli neita allri vitrænni rökræðu um efnahagsvandann. Fleirri en Alex Jurshevski hafa fengið blauta tusku framan í sig, fyrir að setja fram rökstuddar greiningar á ástandinu. Við erum með vanhæfa ríkisstjórn, sem í siðuðu þjóðfélagi hefði fyrir löngu hrökklast frá völdum.

 

Á RUV er haft eftir Gylfa Magnússyni viðskiptaráðherra:

 

Að taka ekki lán hjá Alþjóðgjaldeyrissjóðnum sé vitlausasta hugmynd sem hann hafi heyrt lengi því þau ásamt lánunum vegna Icesave séu þau hagstæðustu. Hann telur glórulaust rugl að halda því fram að við eigum ekki að tak þessi lán hvað þá að við höfum ekki efni á að borga okkar skuldir.

 

Allir hljóta að fordæma svona fávísleg ummæli frá ráðherra í ríkisstjórn landsins.

 

• Í fyrsta lagi, hefur Ísland engin lán tekið vegna Icesave. Þar er ekki um neina skuld að ræða því alger forsendubrestur er fyrir kröfu Breta og Hollendinga. Bætur hafa löngu verið greiddar til eigenda Icesave-reikninganna og bæturnar eru margfaldar það sem Evrópusambandið nefnir sem lágmarks-tryggingu. Bæturnar voru greiddar af FSCS sem er tryggingasjóðurinn í Bretlandi og DNB sem er tryggingasjóður Hollands. Undir tryggingabótum í þessum löndum standa starfandi bankar og Landsbankinn hafði árum saman greitt til þessara tryggingasjóða og því áttu viðskiptavinir Icesave fullann rétt á bótum úr þeim.

 

• Í öðru lagi er ótrúlegt að Gylfi skuli halda því fram, að við höfum góð efni á að greiða okkar skuldir og samtímis halda því fram að við eigum að taka AGS-lán vegna þess að vextir séu svo lágir á þeim. Er ráðherranum ekki ljóst samhengið á milli Icesave-krafnanna og lánveitinga AGS og Norðurlandanna ? Eigum við að láta kúga okkur til að undirgangast ólöglegar og forsendulausar kröfur nýlenduveldanna, til að fá lán frá AGS sem við þurfum ekki samkvæmt ráðherranum sjálfum  - eingöngu vegna þess að vextir á þeim eru hagstæðir ?

 

• Jafnframt hljóta menn að fordæma harðlega notkun ráðherrans á niðrandi ummælum eins og “glórulaust rugl” og “vitlausasta hugmynd”, sem Gylfi notar um þær rökstuddu skoðanir sem Alex Jurshevski hefur sett fram. Margir aðrir hagfræðingar hafa tjáð svipaðar greiningar á efnahagsstöðunni og má til dæmis vísa á það sem Ólafur Ísleifsson sagði í hádegisfréttum RUV, 16. marz síðastliðnum.

 

 

Formenn ræða um Icesave

Er Ísland ekki á hættusvæði með skuldir ?

 

 

 

 

Economy	CIA 2008[1]	OECD 2008[2]	IMF 2008[3]	CIA 2009[4]
Zimbabwe	241.20			304.30
Japan	170.40	172.1	198.6	192.10
Lebanon	163.50			160.10
Jamaica	124.10			131.70
Singapore	113.70			117.60
Italy	103.70	114.4	104.3	115.20
Greece	90.10	102.6		108.10
Iceland	23.00	96.3		100.60
Sudan	86.10			104.50
Belgium	80.80	93.5		99.00
Nicaragua	53.60			87.00
Israel	75.70			83.90
Sri Lanka	78.00			82.90
Egypt	84.70			79.80
France	67.00	75.7	65.2	79.70
Germany	62.60	68.8	76.4	77.20
Portugal	64.20	75.2		75.20
Canada	62.30	69.7	60.7	72.30
Hungary	73.80	77.0		72.40
Jordan	58.30			69.90
United Kingdom	47.20	56.8	43.4	68.5
Austria	58.80	66.2		68.20
Ghana	66.50			67.50
Cote d'Ivoire	58.30			63.80
Ireland	31.50	48.5		63.70
Netherlands	43.00	65.8		62.30
Philippines	56.50			62.30
India	58.20			60.10
Norway	52.00	56.0		60.20
Uruguay	57.00			58.70
Spain	37.50	44.2		59.50
Mauritius	57.20			58.30
Malawi	49.10			58.00
Bhutan				57.80[5]
El Salvador	26.70			55.40
Albania	51.20			54.90
Morocco	60.20			54.10
Kenya	40.60			54.10
Tunisia	53.10			53.80
Cyprus	49.00			52.40
Vietnam	38.60			52.30

 

 

 

Ríkið skuldar 1176 milljarða

Steingrímur: værum mjög HAMINGJUSÖM að fá nýlenduherrana til Íslands

      

Steingrímur J. Sigfússon er staðráðinn að slá öll met í undirlægjuhætti. Nú beinlínis grátbænir hann nýlenduveldin að koma til nýrra svikasamninga. Skilur þetta gerpi ekki að Íslendingar ætla ekki að semja við Bretland og Holland, enda engar efnislegar kröfur fyrir hendi. Samningarnir sem Steingrímur gerði brutu Stjórnarskrána og á þeim eru fullkomnir forsendubrestir. Er þetta orðalag ekki lýsandi fyrir Steingrím J. Sigfússon:

 

Á meðan menn eru ekki búnir að koma sér saman um grundvöllinn eða ná saman um hvernig eigi að byrja upp á nýtt eru menn ekki að eyða tíma í hvar það verði gert. En reyndar höfum við boðist til að vera gestgjafar og værum mjög hamingjusöm með það að næsti fundur yrði á Íslandi ef það gæti hentað, en við látum það ekki stranda á því enda er grundvallaratriðið að koma þessu af stað aftur.

 

Satt að segja yrði það kærkomið tækifæri, að geta mótmælt komu samninganefndar Breta og Hollendinga til landsins. Hugsanlega myndu þeir þá skilja að almenningur í þessu landi er fjarri því að gefast upp fyrir þvingunum og hótunum. Við erum staðráðin að snúa taflinu við og sækja rétt okkar fyrir glæpsamlegt framferði Evrópskra mafíósa. Steingrímur segir:

 

Það hefur reynst aðeins þyngra að koma þessu af stað aftur en við höfðum vonað og það eru ákveðnar ástæður fyrir því en það hjálpar ekki málinu mikið að vera að úttala sig um það

 

Aðeins þyngra að koma af stað þriðju tilraun Steingríms, til að koma okkur í þá skuldafjötra sem halda til frambúðar. Það er draumur þessa fóks að Íslandi verði allar bjargir bannaðar. Erlendir sérfræðingar hafa fullan skilning á því sem verið er að gera eins og kom fram í stórfróðlegum viðtölum við Alex Jurshevski, í Silfrinu og kvöldfréttum í dag.

 

 

Þjóðarheiður - gegn Icesave.

 

 

 

Gengur hægt að koma á fundi

Alex Jurshevski: Lán leysa ekki vandann

  

Morgunblaðið birtir í dag gagnlegt viðtal við Alex Jurshevski, sem er sérfræðingur í skuldavanda fullvalda ríkja. Alex bendir á þá augljósu staðreynd, að það getur ekki verið lausn á skuldavanda að auka skuldirnar. Fjármálaheimurinn er ekki svo vitlaus að láta blekkjast af gjaldeyrissjóði, sem allur er tekinn að láni. Jafnvel bankastjóri Seðlabankans virðist átta sig á þessari staðreynd. Alex hefur glögga sýn á Icesave-deiluna og um hana segir hann:

 

»Það eina sem mun breytast þegar gengið verður frá Icesave-samkomulaginu er að þá mun liggja fyrir endanlega umfang þess skuldavanda sem stjórnvöld þurfa að takast á við og endur-skipuleggja. Samningur leysir því engan vanda í efnahagslegum skilningi.«

 

Öllum má vera ljós skaðsemi þess, að landsmenn taki á sig skuldbindingar sem ekki færa neitt fjármagn inn í landið til mótvægis. Lánin frá AGS eru nógu slæm, en með þeim kemur þó höfuðstóll inn í landið og kostnaðurinn er af vaxtamun. Með Icesave-samningunum kemur ekkert inn í hagkerfið og greiða verður bæði háa vexti og höðuðstól til nýlenduveldanna.

 

Við Icesave-málið bætist svo hin hræðilega heimska, sem það opinberar að ræður ríkjum hjá Íslendskum stjórnvöldum. Fullkomnir forsendubrestir eru á Icesave-samningunum, því að Bretar og Hollendingar hafa ekki lagt í neinn kostnað vegna þess og eiga því engar efnislegar kröfur á Ísland. Nær væri að Bretland greiði okkur bætur vegna beitingar hryðjuverkalaganna. Þar er sannanlega um efnislegt tjón að ræða, sem Bretum ber lagaskylda til að bæta.

 

Hvað varðar Icesave-kröfurnar þá greiddi Landsbankinn full iðgjöld til FSCS í Bretlandi og DNB í Hollandi. Viðskiptavinir bankans áttu því fulla heimtingu á að þessir tryggingasjóðir greiddu þeim fullar bætur, 50.000 Pund í Bretlandi og 100.000 Evrur í Hollandi. Þessar bætur koma mögulegum bótum úr Íslendska tryggingasjóðnum ekkert við. Það fjármagn sem seðlabankar nýlenduveldanna hafa lagt fram er í formi lána, sem nú þegar er verið að endurgreiða.

  

  

<<>><<<<<>>>>><<>>

 

 

   

• Með réttri skuldastýringu er vandi Íslands viðráðanlegur.
• Vandinn verður ekki leystur með lánum Aþjóðagjaldeyrissjóðsins.
• Samkomulag um Icesave leysir ekki hinn raunverulega vanda.

Alex Jurshevski

 

Alex Jurshevski: Lán leysa ekki vandann

Eftir Örn Arnarson [e-mail]

Íslensk stjórnvöld hafa nauman tíma til þess að taka á skuldavanda ríkisins. Vandinn verður ekki leystur með frekari söfnun erlendra ríkisskulda heldur með virkri stýringu og endurskipulagningu þeirrar skuldabyrðar sem ríkið hefur nú þegar þurft að axla. Þetta er mat Alex Jurshevski, eins eigenda ráðgjafarfyrirtækisins Recovery Partners en það hefur um langt skeið veitt ríkisstjórnum víðsvegar um heim ráðgjöf um hvernig megi leysa skuldavanda þeirra. Jurshevski segir ennfremur að íslenska ríkið geti axlað Icesave-skuldbindingarnar með réttri skuldastýringu en til þess að það dæmi gangi upp þurfi sennilega að afþakka frekari lánveitingar frá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og Norðurlöndunum.

Jurshevski hefur verið hér á landi undanfarið og fundað með ýmsum ráðamönnum og kynnt hugmyndir sínar um lausn skuldavanda ríkisins. Að hans sögn hafa þessi fundahöld verið gagnleg en að sama skapi styrkt hann í þeirri trú að hans sérfræði-þekking geti nýst stjórnvöldum.

»Almennt séð þá tel ég að menn átti sig ekki til hlítar á þeim vanda sem er við að etja og að sama skapi sjái þeir ekki hvaða raunhæfu valkostir standi til boða þegar kemur að úrlausn skuldavanda ríkisins,«

segir hann og bætir við að það sé ekki furða þar sem íslenska ríkið hefur ekki átt við meiriháttar skuldavanda að glíma á síðari tímum. 

»Ríkissjóður var nánast skuldlaus áður en bankarnir hrundu og í því ljósi er ekki undarlegt að í stjórnkerfinu sé engin reynsla á sviði endurskipulagningar og stýringar skulda og að menn geri sér ekki fyllilega grein fyrir hvaða meiriháttar afleiðingar skuldabyrði eins og nú er verið að fást geti haft fyrir hagvöxt og hagvaxtarhorfur.«

 

Samkomulag um Icesave leysir ekki hinn raunverulega vanda

Að sögn Jurshevskis hefur hann orðið var við þá skoðun hér á landi að nauðsynlegt sé að semja um Icesave sem fyrst svo að aðgengi að erlendum fjármagnsmörkuðum opnist á ný. Hann er algerlega ósammála þessari greiningu og segir að vandamálið sem menn standa frammi fyrir í dag hverfi ekki þó gengið sé frá samningum um Icesave:

   

»Það eina sem mun breytast þegar gengið verður frá Icesave-samkomulaginu er að þá mun liggja fyrir endanlega umfang þess skuldavanda sem stjórnvöld þurfa að takast á við og endurskipuleggja. Samningur leysir því engan vanda í efnahagslegum skilningi.«

 

Hann segist hafa mætt því viðmóti hér á landi að menn líti svo á að ef stjórnvöld gangist ekki undir Icesave-skuldbindingarnar og taki ekki við lánum frá AGS þá muni umheimurinn líta á Ísland sem einhvers konar afæturíki og aðgengi að erlendu fjármagni mun lokast til frambúðar.

  

»Þetta er kolröng nálgun. Þeir sem fjárfestu hér á landi á góðærisárunum gerðu það í krafti sterkrar stöðu ríkissjóðs og hárrar lánshæfiseinkunnar. Nú þegar lánshæfismatið hefur lækkað er ljóst að þessir fjárfestar munu ekki snúa aftur, í mörgum tilfellum eingöngu vegna þess að þeir þurfa að fara eftir ákveðnum reglum um fjárfestingarhæfni og lánshæfiseinkunnir þegar kemur að fjárfestingum. Icesave-skuldirnar hækka ekki lánshæfismat ríkisins og ekki gera lán frá AGS það heldur. Í raun og veru er eðli efnahagsáætlana AGS þannig að þær grafa undan fullveldi ríkja og takmarka þá valkosti sem stjórnmálamönnum stendur til boða. Þetta fælir frá hugsanlega fjárfesta. Þetta þýðir að menn þurfa að horfa til annarra fjárfesta og stofnana sem hafa heimildir til þess að fjárfesta í bréfum sem njóta þess lánshæfismats sem líklegt er að íslenska ríkið verði með á næstu árum. Það þarf að byggja upp tengsl við þennan fjárfestingahóp og sannfæra hann um að fjárfesting hér á landi sé örugg og að menn fái höfuðstólinn greiddan til baka með vöxtum. Þetta sé mikilvægur liður í þeirri skuldastýringu sem stjórnvöld þurfa að takast á við,«

 

segir Jurshevski og bendir á að þetta sé langt frá að vera ógjörlegt verkefni þar sem íslenska hagkerfið búi yfir fjölmörgum ónýttum tækifærum og hér séu stofnana-innviðir traustir og annað það til staðar sem fjárfestar horfa til.

 

 

 

Ríki eingangrast ekki frá fjármálamörkuðum

 

Hann bendir á að fjármálamarkaðir virki ekki þannig að ríki einangrist algerlega. Jafnvel þau ríki sem hafa hætt að greiða af lánum sínum og njóti þar með mun verra lánshæfismats en Ísland geti fengið aðgengi að fjármagni. En þetta gerist ekki af sjálfu sér heldur þurfi að vinna að því að byggja upp tengsl við réttan hóp fjárfesta. Þetta sé langt frá því að vera óvinnandi vegur, ekki síst í ljósi þess að í hinu stóra samhengi hlutanna velti íslenska hagkerfið ekki það stórum upphæðum.

 

»Mikilvægur liður í þessu er að stjórnvöld sendi frá sér skýr skilaboð um að þau taki verkefni tengd skuldastýringu ríkisins alvarlega. Sú vinna verður að hefjast strax,«

 

segir Jurshevski en að hans mati er tíminn naumur enda verður vart sagt að hann sé bjartsýnn á horfur mála í hagkerfum beggja vegna Atlantsála:

 

»Það er mikilvægt að stjórnvöld hefjist handa sem fyrst, enda eru allar líkur á því að fjöldi annarra ríkja verði í sambærilegri stöðu og það íslenska eftir sex mánuði eða svo. Þegar skuldavandi fullvalda ríkja í Evrópu kemst í hámæli verður hætt við því að fjármálaheimurinn gleymi Íslandi og hvaða tækifæri kynnu hér að leynast haldi stjórnvöld rétt á spilunum.«

 

Forðast á lán frá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum

Samkvæmt greiningu Recovery Partners á skuldastöðu íslenska ríkisins þarf ríkið ekki á frekari lánveitingum að halda að svo komnu máli. Þessi niðurstaða rímar við það sem Reuters-fréttastofan hafði eftir Má Guðmundssyni seðlabankastjóra á dögunum en þá benti hann á að gjaldeyrisforðinn dygði fyrir þeim stóru gjalddögum sem falla á ríkið veturinn 2011-2012. Jurshevski segir að ríkið ætti að forðast að nýta sér lána-fyrirgreiðslu frá AGS og Norðurlöndunum þar sem hennar er ekki þörf.

 

»Miðað við það sem ég hef skoðað er ekki þörf á þessum lánum til skemmri tíma. Þetta á sérstaklega við lánin frá AGS en sem kunnugt er þá fylgir þeim ákveðin kvöð um efnahagsaðgerðir. Það er mín reynsla eftir að hafa aðstoðað skuldsett ríki við að vinna úr vanda sínum í áratugi að aðkoma AGS skapar ekki traust í augum fjárfesta. Afskipti AGS senda þau skilaboð til umheimsins að viðkomandi stjórnvöld treysta sér ekki til þess að leysa úr vandanum sjálf auk þess sem þær kvaðir sem fylgja lánum frá sjóðnum draga verulega úr þeim sveigjanleika sem þörf er á við að leysa úr vandamálnum.«

  

Jurshevski segir að þegar stjórnvöld hafi leitað til AGS á sínum tíma hafi menn eflaust talið bráðavandann vera meiri en hann sé í raun og veru í dag. Í samanburði við Grikkland, sem á í miklum skuldavanda og efnahagsþrengingum í dag, sé ástandið á Íslandi að mörgu leyti mun betra en samt sem áður hafa grísk stjórnvöld ekki leitað aðstoðar hjá AGS. Hann bendir á að íslensk stjórnvöld, ólíkt þeim grísku, geti fjármagnað hallareksturinn í dag innanlands og á Íslandi sé lífeyrissjóðskerfið hér á landi að fullu fjármagnað. 

  

Vegna þess að þrýstingurinn á íslenska hagkerfinu er ekki jafn mikill og talið var í fyrstu telur Jurshevski stjórnvöld vera í raun og veru í einstakri stöðu til þess að takast á við skuldavandann með þeim hætti að auðvelt yrði að efla traust utanaðkomandi fjárfesta á hagkerfinu:

 

»Þar sem ríkissjóður þarf ekki í raun að halda á lánum frá AGS né á öðrum erlendum lánum til skemmri tíma þá hafa stjórnvöld gullið tækifæri til þess að synda á móti straumnum og takast á við skuldavandann án þess að safna meiri skuldum, þar sem hins vegar stjórnvöld í Evrópu og Bandaríkjunum eru að fara í þveröfuga átt og safna ríkisskuldum í miklum mæli um þessar mundir. Með því að takast á við vandann án þess að safna skuldum gætu stjórnvöld hér á landi sent frá sér skilaboð sem eftir yrði tekið. Þetta ásamt því að leggja fram skýra áætlun um hvernig yrði tekið á skuldavandanum með gegnsæjum hætti myndi á endanum gera hann viðráðanlegan.«

 

Ljóst má vera að Jurshevski leggur mikla áherslu á að stjórnvöld sendi frá sér skýr skilaboð um að þau taki vandann alvarlega og hyggist leysa hann án þess að til greiðslufalls komi. Í því samhengi segir hann að lántaka frá AGS og Norðurlöndunum sendi einmitt ekki rétt skilaboð: 

  

 »Mér skilst að lánin frá AGS sitji óhreyfð á reikningi í Bandaríkjunum þar sem þau bera nánast enga vexti. Kjörin á þessum lánum eru ríflega 4% og þar af leiðandi er um að ræða mikla og óþarfa sóun á gjaldeyrisforðanum. Ég sé enga ástæðu fyrir stjórnvöld að taka á sig slíka áhættu og stuðla að óþarfa útflæði gjaldeyris. Hér er um að ræða verulegan kostnað.«

 

Jurshevski segir að sagan sýni að hlutfall skulda af landsframleiðslu sé ekki hinn endanlegi mælikvarði á líkurnar á greiðslufalli. Greiðslufall hafi orðið hjá ríkjum sem hafa haft skuldahlutfall undir 50% af landsframleiðslu. Þetta sýnir hversu miklu máli rétt skuldastýring skiptir.

 

 

Vandinn er viðráðanlegur, en forðast á frekari skuldasöfnun

 

En hvaða mat leggur hann á skuldastöðu ríkisins í dag?

  

»Hún er vissulega háð mikilli óvissu um þessar mundir þar sem ekki er vitað hvaða endurheimtur verða úr þrotabúi Landsbankans, hvernig meðferð þess verður útfærð og hvernig gengisáhættan vegna Icesave verður útfærð. En samkvæmt mínum útreikningum er hlutfall erlendra skulda sennilega eitthvað í kringum 80% af landsframleiðslu um þessar mundir. Óvissan gerir það að verkum að þetta hlutfall geti orðið enn hærra og eðli málsins hækkar það enn frekar taki ríkið á sig enn fleiri erlend lán. En það er hægt að ráða við þennan vanda með réttum úrræðum. Þau úrræði fela ekki í sér meiri skuldasöfnun. Það eru til lausnir sem byggja ekki á frekari lántökum. Það skiptir meginmáli enda er ekki hægt að gera lítið úr þeim hættum sem fylgja frekari skuldasöfnun, ekki síst í ljósi þróunarinnar um þessar mundir í alþjóðahagkerfinu og hversu litla reynslu menn hafa almennt af því að takast á við vandamálin sem þessu fylgja.«

Spurðu hvassra spurninga

ÞJÓÐARHEIÐUR samtök gegn Icesave: Orðsending til Íslendinga

          

 

ORÐSENDING TIL ÍSLENDINGA

 

Þjóðarheiður – samtök gegn Icesave óskar Íslendingum til hamingju með úrslit þjóðaratkvæðisins.

 

 

1.   Þau úrslit, þar sem 98,1% þeirra, sem tóku afstöðu, sögðu NEI við Icesave-lögunum frá 30.desember, eru merkur atburður í sögu þjóðarinnar. Því ber að fagna að svo afgerandi meirihluti lét andstöðu sína í ljós. Það er mikilvægur áfangi í varnarbaráttu almennings gegn yfirgangi erlendra ríkja.

  

2.   Um leið og samtökin gleðjast yfir staðfestu meirihluta þjóðarinnar, fordæma þau stjórnvöld fyrir linkind gagnvart erlendri ásælni. Ríkisstjórnin hefur gerst sek um þau afglöp að láta undir höfuð leggjast að tala máli okkar, og hún hefur ekki komið þjóðinni til varnar gegn kúgun annarra ríkja.

 

3.   Þjóðaratkvæðagreiðslan var nýtt upphaf að baráttu meirihluta Íslendinga fyrir algerri höfnun á kröfum Bretlands og Hollands. Þessi árangur hefði ekki náðst án baráttu hins þögla meirihluta, sem sýndi styrk sinn á þessum merka degi, 6. marz 2010.

 

4.   Réttur almennings til að hafna ólögmætum álögum hefur nú verið staðfestur. Þrautseig þjóð, sem stendur bjargföst á lagalegum grundvallaratriðum og heldur þeim fram af rökvísi, verður ekki sigruð. Jón Sigurðsson forseti hefði verið hreykinn af þjóð sinni á þessum tímamótum.

 

5.   Sérstakar þakkir hlýtur forseti Íslands, herra Ólafur Ragnar Grímsson, sem sannaði að fullveldi þjóðarinnar er í höndum hennar sjálfrar og kom í veg fyrir að Ísland yrði gert að skattlandi tveggja gamalla nýlenduvelda. Með þjóðaratkvæðinu var stjórnarskrá lýðveldisins heiðruð. Framvegis þarf að koma í veg fyrir að ólýðræðislegu þingræði verði flaggað sem eðlilegu stjórnarfari á Íslandi. Lýðræðið á sér þann grundvöll að fullveldið er hjá þjóðinni. Það mun ekki verða látið af hendi.

 

6.   Þjóðarheiður hafnar alfarið gjaldskyldu ríkisins vegna Icesave-reikninga Landsbankans. Þar skiptir engu hve langt ráðamenn okkar voru reiðubúnir að ganga, þvert á móti ákvæðum stjórnarskrárinnar, til að láta ríkissjóð borga gríðarlegar fjárfúlgur vegna máls þessa á fyrri stigum þess, undir óbilgjörnum þrýstingi frá ríkjum sem notuðu sér neyð landsins til að beygja ráðamenn okkar til hlýðni.

 

7.   Nú skiptir mestu að hvika hvergi frá rétti okkar og lagalegri stöðu. Samtökin Þjóðarheiður standa eitilhörð gegn öllum samningaumleitunum við Breta og Hollendinga vegna hinnar ólögvörðu kröfu þeirra að veitt verði ríkisábyrgð vegna erlendra skulda banka í einkaeigu.

 

8.   Allar samningaviðræður ríkisins við Bretland og Holland eru misráðnar og hafa leitt til langvarandi deilna og reiptogs sem hefur sett Alþingi Íslendinga í gíslingu, á sama tíma og fjölskyldur og atvinnuvegir glíma við mestu efnahagskreppu síðari áratuga.

 

9.   Samkvæmt skoðanakönnun, sem MMR gerði og var birt 8. marz, telja um 60% landsmanna að Íslendingum beri alls ekki að ábyrgjast kröfur Bretlands og Hollands. Heilbrigð skynsemi segir okkur að almenningur í þessu landi hafi engar skyldur til að greiða himinháar kröfur frá ríkissjóðum 250 sinnum stærri þjóða. Það eru tryggingasjóðir og bankar í þessum löndum sem bera ábyrgð á umræddum kostnaði með iðgjöldum sínum. Kröfugerð Bretlands og Hollands á okkar hendur er hrein fjárkúgun.

 

10.  Lög nr. 96 frá 28. ágúst 2009 gefa Bretum og Hollendingum færi á því að skuldsetja lýðveldið vegna Icesave með því að þeir fallist á þá fyrirvara sem settir eru í lögunum. Því er brýnt að umrædd lög verði felld úr gildi. Ríkisábyrgð á Icesave-skuld Landsbankans samræmist hvorki stjórnarskrá, evrópskum lögum, þjóðarhag né almennu réttlæti. Þjóðarheiður krefst þess að lög nr. 96/2009 verði afnumin og Alþingi fari þannig að þjóðarvilja.

 

  

Ísland til að læra af

Réttur aðili er búinn að greiða Icesave-tryggingarnar !

   

Flestir landsmenn vita hvernig Icesave-stjórnin hefur haldið á samningum okkar við nýlenduveldin. Liður í þeim svívirðilegu svikum, hefur verið að halda öllum upplýsingum leyndum fyrir almenningi. Jafnframt hefur engin tilraun verið gerð til að upplýsa um lagalega stöðu þjóðarinnar. Það hefur fyrst og fremst lendt á almenningi að greiða úr regluverki Evrópusambandsins. Eitt þeirra atriða sem haldið hefur verið leyndu er, hvernig háttað var tryggingum á innistæðum hjá Icesave-útibúum Landsbankans.

Niðurstaða mín varðandi þetta atriði, er að tryggingamálum Icesave-útibúanna var skipað á eðlilegan hátt. Innistæður í Icesave-reikningunum voru í Bretlandi tryggðar hjá FSCS (Financial Sevices Compensation Scheme) og bóta-upphæðin var £50.000. Innistæðurnar í Hollandi voru tryggðar hjá DNB (De Nederlandsche Bank) sem er seðlabanki Hollands og bóta-upphæðin var €100.000. Í báðum tilvikum eru upphæðirnar langt umfram þær €20.887 sem Evrópusambandið hafði ákveðið sem lágmarks tryggingu.

Ekki er rétt það sem haldið hefur verið fram, að ríkisstjórnir Bretlands og Hollands hafi ákveðið að ofangreindar bóta-upphæðir giltu einungis um innistæður á Icesave-reikningum. Þessar upphæðir gilda um allar innistæður í þessum löndum, óháð í hvaða banka þær eru. Þessar ákvarðanir tóku trygginga-sjóðir landanna án samráðs við Íslendsk yfirvöld og það var eðlilegur framgangsmáti, því að ákvörðunin var tekin miðað við aðstæður í þessum löndum og í samræmi við tilskipanir ESB.

Tryggingasjóðir nýlenduveldanna greiddu út þær bætur sem þeim bar að greiða. Þar sem iðgjöld til trygginga-sjóðanna í þessum löndum eru greidd með skuldabréfum, en ekki beinhörðum peningum eins og hérlendis, er nauðsynlegt fyrir þá að fá skamm-tíma-lán fyrir útgjöldunum. Nú eru tryggingasjóðirnir að innheimta skuldabréfin hjá aðildar-bönkunum. Skamm-tíma-lánin fengust hjá seðlabönkum landanna og var hægt um að seilast, því að seðlabankarnir sjá um peningaprentun þessara landa.

Icesave skuldbindingar erlendra tryggingasjóða koma Íslendingum ekkert við. Þessir erlendu tryggingasjóðir eru fjármagnaðir af bönkum í Bretlandi og Hollandi. Ríkisábyrgðir á tryggingasjóðum eru beinlínis bannaðar, af regluverki Evrópusambandsins. Tryggingasjóðirnir fengu full iðgjöld frá Icesave-útibúum Landsbankans, eins og aðrar bankastofnanir í þessum löndum. Þess vegna ber þeim skylda til að greiða reiknings-eigendum fullar bætur.

Þegar greiðsluferill tryggingabóta til innistæðu-eigenda í Icesave-útibúum Landsbankans er rakinn til enda, kemur í ljós að kröfur nýlenduveldanna eru í raun trygginga-iðgjöld starfandi banka í þessum löndum. Bretland og Holland eru að reyna innheimtu á kröfum sem koma þeim ekkert við, þetta eru ekki raunverulagar kröfur heldur hrein kúgun. Alger forsendubrestur er því á Icesave-samningunum.

 

Þjóðarheiður krefst þess að öllum kröfum nýlenduveldanna verði hafnað !

 

Þjóðarheiður - samtök gegn Icesave

 

 

   

Vilja fá að vita hvað ber á milli

Við skulum lána Norðurlöndunum það fé sem þarf !

    

   

Svona verður svipurinn á Dominique Strauss-Kahn,

þegar hann fréttir af lánum Íslands til Norðurlandanna.

  

  

Það er undarleg þráhyggja hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, að bíða þurfi eftir lánveitingum Norðurlandanna til að AGS geti staðið við sínar skuldbindingar. Auðvitað vitum við að þetta er fyrirsláttur hjá AGS, það eru nýlenduveldin sem halda um taumana í þessari stofnum.

 

Auðvelt er að leysa þennan hnút, með því einu að við lánum Norðurlöndunum hluta af gjaldeyrisforða okkar. Við eigu meira en jafnvirði 500 milljarða Króna í gjaldeyrissjóði Seðlabankans. Lánum Norðurlöndunum það sem þarf og málið ætti að vera leyst. Gaman væri að sjá svipinn á Dominique Strauss-Kahn, þegar honum yrði sögð þessi einfalda lausn.

Samkvæmt upplýsingum Seðlabankans var gjaldeyriseign hans í lok árs 2009, jafngildi 485 milljarða Króna og hafði aukist um jafnvirði 54 milljarða á árinu. Þau lán sem Norðurlöndin hafa lofað að veita eru að upphæð $2,5 milljarðar. Þessi upphæð samsvarar um 320 milljörðum Króna, þannig að við eigum ágætlega fyrir þessari greiðslu, enda fengjum við hana til baka sama dag. Raunar erum við nú þegar búnir að fá greidda meira en $0,5 milljarða, þannig að við förum létt með þetta.

 

 

 

 

Strauss-Kahn segir AGS skuldbundinn til að aðstoða Íslendinga

Ólafur Ragnar: «Det er ikke en hyggelig ting å si»

    

  

Jón Sigurðsson og Ólafur Ragnar Grímsson

 

Í viðtali við Aftenbladet í Norvegi, kemur fram að forseti Lýðveldisins er ekki að hvika frá stuðningi við almenning í Icesave-málinu. Hann segir Norðurlöndunum til syndanna með orðalagi sem ekki getur misskilist. Engum getur dulist að ríkisstjórnir Norðurlandanna ganga erinda Bretlands og Hollands, eins og þægir kjölturakkar. Það er þess virði að íhuga nokkur af ummælum forsetans.

 

«Norðurlöndin hafa öll sameinast um að styðja beint eða óbeint þann þrýsting sem Bretland og Holland hafa beitt Íslandi. Ekki er skemmtilegt að greina frá þessu, en þetta er engu að síður staðreynd. Þau skammast sín þó greinilega fyrir þessa afstöðu.»

–De har alle kommet sammen direkte eller indirekte for å støtte presset Storbritannia og Nederland har satt på Island. Det er ikke en hyggelig ting å si, men det er faktum i saken. Det er åpenbart en pinlig sak for dem.

 

«Þótt erfitt sé að fullyrða að Norðurlöndin hafi mismunandi afstöðu í málinu, virðist mér sem þau landanna, sem eru aðildar-ríki að Evrópusambandinu og sérstaklega Svíþjóð sem um skeið fór með formennsku í ESB, líti málið nokkuð öðrum augum en ríkisstjórnir hinna landanna.»

–Det er vanskelig å si. Det virker på meg som om de landene som er medlem av EU, og særlig Sverige – som hadde presidentskapet i EU i en periode i denne saken – har et noe annet rammeverk for avgjørelsene.

 

«Þróun mála innan Alþjóða gjaldeyrissjóðsins veldur mörgum áhyggjum. Ísland hefur uppfyllt öll skilyrði áætlunar sjóðsins, en útborganir lánanna láta á sér standa.»

–Det er en veldig alvorlig utvikling for IMF. Island har overholdt alle kriteriene som er satt i IMF-programmet, men lånene blir ikke utbetalt.

 

«Engu er líkara en stjórn AGS starfi eins og Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna, þar sem fáein ríki hafa neitunarvald. Ef horft er til Icesave-málsins, er réttlætanlegt að fullyrða að Íslendska þjóðin er ekki skuldbundin að taka ábyrgð á gjaldþrota bönkum og er það í samræmi við reglur Evrópusambandsins. Í ljósi skorts á lagarökum er ekki hægt að segja annað, en að AGS er misnotað til að þvinga fram lausn sem á sér hæpnar eða engar lagalegar forsendur.»

–Det er som om styret i IMF er et semisikkerhetsråd, hvor noen medlemmer har vetorett. Hvis du ser på Icesave-saken, er det legitimt å argumentere for at nasjonen og landet ikke er forpliktet til å garantere for fallerte banker ifølge EU-reguleringene. Sett i lys av dette usikre juridiske grunnlaget blir IMF brukt som et verktøy for å presse frem en løsning som er tvilsom i et juridisk perspektiv.

 

Ólafur Ragnar vildi í gær ekki útiloka að sú staða kæmi upp, að hann kynni aftur að neita undirskrift laga um Icesave-samninga. Jafnframt kom fram, að hann hefði engar kröfur um að full samstaða næðist á Alþingi, til að hann undirritaði ný ábyrgðarlög.

Forsetinn hefur hingað til staðið undir væntingum landsmanna og hann virðist alls ekki ætla að láti undan þrýstingi Icesave-stjórnarinnar. Hvar væri þjóðin stödd með veiklundaðan forseta, eins og flestir þeir hafa verið, sem gegnt hafa forsetaembættinu á umdan Ólafi Ragnari Grímssyni ?

Fróðlegt hefði verið að fá svar Ólafs Ragnars við þeirra spurningu, hvort hann væri að íhuga að taka umboðið af Jóhönnu og skipa utanþingsstjórn fram að vorkosningum. Þetta er auðvitað það sem meiri hluti þjóðarinnar var að segja með atkvæði sínu. Við getum ekki leitt Icesave-málið til lykta, án þess að nýtt fólk komi að málinu. Ríkisstjórnin hafði ekki einu sinni vit til að skipta um skoðun, í tengslum við þjóðaratkvæðið og ganga til liðs við fólkið í landinu.

 

Hegðan þessa fólks er vanvirða við lýðræðið og vanvirða við efnahagslega hagsmuna almennings. Fleirri og fleirri spyrja sig þeirrar spurningar hvort stuðningsmenn ríkisstjórnarinnar tilheyri yfirleitt dýartegundinni Homo Sapiens.

 

 

Segir Norðurlöndin hafa beitt Ísland þrýstingi

National Honour – Coalition Against Icesave

  

 

 

National Honour – Coalition Against Icesave

http://www.wix.com/Thjodarheidur/main

   

Declaration of Iceland’s legal cause 

The Icesave quarrel is an issue of law and justice. The Government of Iceland made a grave mistake by admitting a dispute over a private bank to develop into political and international negotiations. Right from the establishment of Alþingi in the year of 930, the national pride and honour of the Icelandic people has demanded that disputes should be settled by law and justice. The Icesave branches of Landsbanki were operated under undisputed rules of law and the Icelandic nation has unalienable rights, that the authorities guard the interests which they are chosen to watch over, with only the intent of honour and dignity of the general public in mind.

National Honour – Coalition Against Icesave, refuses to accept that the Icelandic public will be forced to bear heavy loads of debt, which had its origins in operations of the Icesave branches of Landsbanki. Neither the Constitution of the Republic of Iceland nor regulations of the European Union allow any such economic burdens. National Honour maintains that there are no pretences for state guaranties of private debts, neither of Landsbanki nor other companies. It is of paramount importance to follow up on the goodwill that the nation enjoys abroad, in order to advance the honest and just cause of Iceland.

The sovereignity of the Icelandic nation has never been handed over to the Government of the country and National Honour will not tolerate to have the Constitution mistreated in any such disgraceful manner. National Honour refuses to give away any rights or to submit to the claims of old colonial powers. No ideas of surrender to unjust and illegal demands of Britain and the Netherlands will be tolerated. National Honour will forcefully oppose such treason.

 

 

<<>><<<>>><<>>

  Loftur Altice Þorsteinsson: [e-mail]     

Blog: http://altice.blog.is/blog/altice/

<<>><<<>>><<>> 

Theódór Norðkvist: [e-mail]        

Blog: http://theodorn.blog.is/blog/theodorn/

<<>><<<>>><<>>

Guðni Karl Harðarson: [e-mail]

Blog: http://hreinn23.blog.is/blog/hreinn23/

<<>><<<>>><<>>

 

 

 

Nationell Heder–Koalitionen Mot Icesave

 

Deklaration om Islands målsättning

Icesave grälet gäller lag och rättvisa. Islands regering har gjort ett allvarligt misstag genom att lova en tvist över en privat bank, att utvecklas till politiska och internationella förhandlingar. Nationell stolthet och ära av det isländska folket från inrättandet av Alþingi i år 930, har krävt att tvister bör lösas genom lag och rättvisa. Icesave filialerna av Landsbanki är regulerade av obestridda rättsregler och det isländska folket har de omistliga rättigheter, att myndigheterna skyddar de intressen som de valts att vaka över, med det endaste syfte att handla med ära och värdighet för allmänheten i åtanke.

  

Nationell Heder – Koalitionen Mot Icesave, vägrar att acceptera att den isländska allmänheten kommer att tvingas att bära tunga laster av skulder, som har sitt ursprung i operationer av Landsbanki Icesave filialer. Varken konstitution av Island eller förordningar i Europeiska Unionen tillåta några sådana ekonomiska bördor. Nationell Heder hävdar att det finns ingen förutsätning för statliga garantier av skulder av privata företag, vare sig det handlar om Landsbanki eller andra. Av yttersta vikt är att följa upp den goodwill som på utländska mark har utvecklats imot vårt folk, till att vidarebefordra Islands ärliga och rättferdiga sak.

 

Suveränitet av den isländska nationen har aldrig överlämnats till regeringen av Island och Nationell Heder accepterar inte att konstitutionen kommer att behandlas på ett så skamligt sätt. Nationell Heder vägrar att ge bort några rättigheter eller att lämna in fordringar av gamla kolonialmakter. Inga idéer om oppgevande för urättvisa och ulagliga krav från Storbritannien och Nederländerna kommer att tolereras. Nationell Heder kommer att kraftfullt motsätte sig sådana förräderi.

 

 

„Við erum fólk en ekki fé“

Dagur samstöðu - Að efla lýðræðið

  

   

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson

  

  

Dagur samstöðu - Að efla lýðræðið

  

Í DAG er merkisdagur. Það að nú fari fram fyrsta þjóðaratkvæðagreiðsla lýðveldistímans er merkilegt út af fyrir sig. Því til viðbótar hefur hún ákaflega mikið og margvíslegt gildi. Áhrifin á lýðræðisþróun gætu orðið mikil. Ef atkvæðagreiðslan heppnast vel gæti hún markað upphafið að auknu beinu lýðræði og þeim lýðræðisumbótum sem svo margir hafa vonast eftir.

 

 Að verja eigin hagsmuni og annarra

 

Með þjóðaratkvæðagreiðslunni gefst almenningi tækifæri til að verja hagsmuni sína í krafti lýðræðis og jafnvel verða fyrirmynd annarra þjóða í þeim efnum. Þegar er ljóst að Icesave-málinu getur lokið með mun hagstæðari hætti en felst í lögunum sem nú verður kosið um. Gömlu lögin halda hins vegar gildi sínu nema þjóðin felli þau í atkvæðagreiðslunni.

 

Þeim mun afdráttarlausari sem niðurstaðan og samtakamátturinn verða, þeim mun betri verður samningsstaða okkar. Málið varðar gríðarlega hagsmuni fyrir hvert einasta heimili í landinu. Það er mikilvægt að sem flestir leggi sitt lóð á vogarskálarnar til að eiga þátt í ávinningnum. Þeir sem síðar munu gagnrýna kjör sín eða annarra geta auk þess betur gert það hafi þeir lagt sitt af mörkum til að bæta þau kjör þegar þeir höfðu tækifæri til.

  

Að kynna málstaðinn

 

Með atkvæðagreiðslunni gefst einstakt tækifæri til að kynna málstað Íslands í útlöndum. Það er ómetanlegt að slíkur möguleiki skuli gefast aftur eftir að fyrri tækifærum var klúðrað. Það er því skelfilegt að heyra ráðherra ríkisstjórnarinnar gera lítið úr þjóðaratkvæðagreiðslunni og málstað Íslands í viðtölum við erlenda fjölmiðla.

 

Að skapa samstöðu

Loks liggur mikilvægi þjóðaratkvæðagreiðslunnar ekki hvað síst í því að hún skapar tækifæri til að ná samstöðu meðal þjóðarinnar. Synjun forsetans gaf stjórnmálaflokkum á Alþingi tækifæri til að mynda samstöðu um málið. Stjórnarflokkarnir voru reyndar á öðru máli til að byrja með en komust svo ekki hjá því að leita samstarfs. Í þessu máli eins og öðrum mikilvægum hagsmunamálum þjóðarinnar næst ekki árangur nema með samstöðu.

 

Þjóðaratkvæðagreiðslan gefur þjóðinni allri tækifæri til að birtast sem öflug heild út á við. Það er í senn furðulegt og dapurlegt að forsætisráðherra skuli hafa lýst því yfir að hann ætli að sitja heima í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þegar forsætisráðherra og aðrir þingmenn Samfylkingarinnar koma fram með slíkum hætti er eðlilegt að einhverjir velti því fyrir sér hvort málið snúist raunverulega um að verja hagsmuni þjóðarinnar. Þá er mikilvægt að líta til sögunnar.

Ekkert nýtt

 

Þótt menn telji nú flestir að í landhelgisdeilunum hafi allir staðið saman um að verja þjóðarhagsmuni var það ekki alltaf svo. Þegar Framsóknarflokkurinn hóf útfærslu landhelginnar með stuðningi sósíalista hótaði þriðji ríkisstjórnarflokkurinn, Alþýðuflokkurinn, margsinnis að slíta stjórnarsamstarfinu. Kratarnir vildu ekki ögra »alþjóðasamfélaginu«, töldu að deilurnar gætu stefnt viðskiptum og lánskjörum í hættu o.s.frv. Hefði sú afstaða ráðið för væru breskir togarar hugsanlega enn í íslenskum fjörðum.

 

  

1943 og nú

 

En hvað með síðustu þjóðaratkvæðagreiðslu, atkvæðagreiðsluna um stofnun lýðveldis? Þar hljóta Íslendingar að hafa staðið saman allir sem einn og kratarnir líka? Aldeilis ekki. Ekki framan af. Jafnvel í því máli höfðu leiðtogar Alþýðuflokksins fyrst og fremst áhyggjur af áliti erlendra embættismanna. Þeir töldu ekkert liggja á stofnun lýðveldis þótt dagsetningin hefði í raun verið ákveðin 25 árum áður. Á 25 ára afmæli fullveldisins, 1. desember 1943, ákváðu allir flokkar nema Alþýðuflokkur að stofna lýðveldi á Íslandi eigi síðar en 17. júní 1944 að undangenginni þjóðaratkvæðagreiðslu. Daginn eftir birti Tíminn forsíðufrétt undir fyrirsögninni

»Lausn lýðveldismálsins ákveðin - Samkomulag Framsóknarflokksins, Sjálfstæðisflokksins og Sósíalistaflokksins«.

Í greininni birtist m.a. eftirfarandi klausa sem á furðu vel við í nýju samhengi:

 

» Af hálfu Framsóknarflokksins hefir jafnan verið lögð á það rík áherzla, að reynt yrði að ná sem víðtækustu samkomulagium þetta mál. Að hans ráði var frestað að taka þessa endanlegu ákvörðun um lausn lýðveldismálsins, unz Alþýðuflokkurinn hefði haldið flokksþing sitt og var það gert í trausti þess, að þeir, sem vildu samheldni þjóðarinnar um þetta mál, yrðu þar í meirihluta. Þær vonir rættust ekki að þessu sinni, en eigi verður því þó trúað, að óreyndu, að Alþýðuflokkurinn eða aðrir aðilar geri þann óvinafagnað að taka upp baráttu gegn þessari lausn málsins, því að hún myndi ekki skilin nema á einn veg erlendis og gæti orðið þjóðinni til stórrar óþurftar.«

 

Þrátt fyrir tregðu Alþýðuflokksins framan af fylgdi hann að mestu með á endanum (örfáir þrjóskir kratar sátu heima) og almenningur sýndi afstöðu sína með svo afgerandi hætti að þess finnast fá dæmi í sögunni. 99,5% samþykktu að fella Sambandslögin við Danmörku úr gildi og 98,5% samþykktu nýja stjórnarskrá.

 

 

Á 25 ára afmæli fullveldisins, 1. desember 1943, ákváðu allir flokkar nema Alþýðuflokkur að stofna lýðveldi á Íslandi eigi síðar en 17. júní 1944.

 

Atkvæðagreiðslan hafin

Þjóðarheiður hrópar á andstöðu við Icesave !

  

Smám saman hefur alþýða landsins verið að ná vopnum sínum, í harðri andstöðu við sérhagsmunaöfl undir forustu ríkisstjórnarinnar. Ætlun þessara afla var að koma skuldum óreiðumanna á herðar launamanna og var stuðst við fordæmi frá öðrum löndum. Kröfur nýlenduveldanna um bótaskyldu Íslendinga á Icesave-reikningum Landsbankans eru ósvífnar og þær skortir allan lagagrunn.

 

Staðreyndin er sú að Icesave skuldbindingar erlendra tryggingasjóða koma Íslendingum ekkert við. Þessir erlendu tryggingasjóðir eru fjármagnaðir af bönkum í Bretlandi og Hollandi. Ríkisábyrgðir á tryggingasjóðum eru beinlínis bannaðar, af regluverki Evrópusambandsins. Tryggingasjóðirnir fengu full iðgjöld frá Icesave-útibúum Landsbankans, eins og aðrar bankastofnanir í þessum löndum. Þess vegna ber þeim skylda til að greiða reikningseigendum fullar bætur.

 

Innistæður í Icesave-reikningunum voru í Bretlandi tryggðar hjá FSCS (Financial Sevices Compensation Scheme) og bóta-upphæðin var £50.000. Í Hollandi voru innistæðurnar tryggðar fyrir €100.000 hjá DNB (De Nederlandsche Bank) sem er seðlabanki Hollands. Í báðum tilvikum eru upphæðirnar langt umfram þær €20.887 sem Evrópusambandið hafði ákveðið sem lágmarks tryggingu.

 

Tryggingasjóðir nýlenduveldanna greiddu út þær bætur sem þeim bar að greiða. Þar sem iðgjöldin í þessum löndum eru greidd með skuldabréfum, en ekki beinhörðum peningum eins og hérlendis, er nauðsynlegt fyrir þá að fá skamm-tíma-lán fyrir útgjöldunum. Nú eru tryggingasjóðirnir að innheimta skuldabréfin hjá aðildar-bönkunum. Skamm-tíma-lánin fengust hjá seðlabönkum landanna og var hægt um að seilast, því að seðlabankarnir sjá um peningaprentun þessara landa.

 

Í flestum löndum reyna ríkisstjórnir að verja þegnana fyrir utan-að-komandi ógnum. Hér á landi er þessu öfugt farið. Ríkisstjórn landsins hamast við að ganga erinda fornra og nýrra nýlenduþjóða, Breta og Hollendinga. Þessar þjóðir eru þekktar fyrir að fara ránshendi um heiminn og hrokinn er svo mikill, að 1100 ára gamlar sagnir um víkinga eru notaðar til að koma óorði á Íslendinga. Hvílík skömm, að ríkisstjórn okkar skuli hafa það eina áhugamál að tortíma framtíð þjóðarinnar.

 

Í átökum liðinna mánaða hafa margir erlendir fræðimenn komið okkur til aðstoðar. Öllum ber þeim saman um, að engar lagaskyldur hvíla á Íslendingum að greiða erlendum tryggingasjóðum Icesave-kröfur þeirra. Útlendingar skilja ekki lundarfar ríkisstjórnarinnar, fremur en við sem hér búum. Margir tala þó um einhvers konar þörf fyrir sjálfseyðingu, að fyrr skuli landið sökkva en ríkisstjórnin hverfi frá völdum. Einn þessara erlendu stuðningsmanna, Alain Lipietz orðaði þetta svo:

 

»»Margir Íslendingar og fulltrúar þeirra virðast haldnir barnalegri þrá, »löngun til að borga«...»Eins og þetta sé guðleg refsing« Ég segi því að vel yfirveguðu máli við þessa dugmiklu og hugrökku þjóð: Þið berið hvorki lagalega ábyrgð á þeirri siðspillingu sem nú hrjáir fjármálakerfi heimsins, né heldur eruð siðferðilega sek um neitt í því sem fór úrskeiðis.««

 

• ÞJÓÐARHEIÐUR liggur við, að þessum árásum á efnahagslegt sjálfstæði landsins verði hrundið.

• ÞJÓÐARHEIÐUR krefst þess að lagalegar forsendur ríki í samskiptum landsins við aðrar þjóðir.

• ÞJÓÐARHEIÐUR hrópar á okkur að sameinast gegn Icesave og greiða NEI í þjóðaratkvæðinu.       

  

Kröfur nýlenduveldanna um bótaskyldu Íslendinga á Icesave-reikningum Landsbankans eru ósvífnar og þær skortir allan lagagrunn.

  

Þjóðarheiður - gegn Icesave.

  

 

Telur aukna hörku í garð Íslendinga fylgja Wilders

Ríkisstjórnin er föst í eigin blekkingavef !

 

 

Morgunblaðið

Fimmtudaginn 04. marz, 2010 - Umræðan.

  

Ríkisstjórnin er föst í eigin blekkingavef

EINS og öllum landsmönnum er löngu orðið ljóst er gáfnafar ríkisstjórnarinnar ekki mjög áberandi. Almannarómur segir beinlínis að stjórnin sé skipuð tómum vitleysingum. Ég vil þó ekki taka fullkomlega undir þessa skoðun, en eitthvað mikið er að andlegri getu þessa fólks sem að Icesave-stjórninni stendur. Ekki er úr vegi að fjalla um Icesave-deiluna og þjóðaratkvæðið með þessa staðreynd í huga.

 

Ríkisstjórnin með Steingrím J. Sigfússon í forustu, gerði Icesave-samninga tvo og þvingaði fram ábyrgð Alþingis á báðum. Nú er ríkisstjórnin að vinna að gerð þriðja samningsins og væntanlega fylgir þá enn ein ábyrgðin frá Alþingi. Allt er þetta gert til að þóknast nýlenduveldunum og í fullkominni andstöðu við vilja þjóðarinnar. Allt er þetta ferli niðurlægjandi fyrir þjóðina og hið forna Alþingi - eldsta löggjafarþing í heimi.

 

Landsmenn standa nú frammi fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu sem forseti lýðveldisins hafði kjark og fyrirhyggju til að framkalla. Þótt þjóðaratkvæðagreiðslan sé hafin fyrir nokkru og henni ljúki 6. marz, ólmast stjórnvöld og beita öllum brögðum til að afnema kosninguna í miðjum klíðum. Stjórnin spinnur sem ákafast blekkingavef og heldur fram hriplekum rökum, sem við skoðun eru rökleysur og stangast þar hver á við aðra. Segja má að ríkisstjórnin sé föst í eigin blekkingavef.

 

Í upphafi umræðunnar tefldi ríkisstjórnin fram því viðhorfi, að núgildandi Icesave-samningur væri það bezta sem þjóðinni byðist og gott ef afrakstur mikillar vinnu stjórnarinnar og samninganefnda hennar væri ekki tær snilld. Þegar í ljós kom að nýlenduveldin voru ákafari en Steingrímur í að minnka vaxtabyrði af Icesave-kröfunum, var dregin fram önnur viðbára. Nú er því haldið fram að þar sem næstum hafi tekist að semja um lægri vexti sé þjóðaratkvæðagreiðslan óþörf og raunverulega markleysa.

 

Þessa túlkun sækir ríkisstjórnin til Þorsteins Pálssonar, þess sem harðast hefur barist gegn lýðræði í landinu og er talsmaður undirgefni við Evrópusambandið. Að fella þjóðaratkvæðagreiðsluna niður væri atlaga að stjórnarskránni og er ekki umræðuhæft. Hins vegar er lærdómsríkt að skoða hvernig mismunandi úrslit kosninganna hafa mismunandi áhrif á stöðu Icesave-málsins.

 

Hugleiðum þá stöðu sem komin er upp, ef já-atkvæði verða í meirihluta. Þá væri búið að staðfesta Icesave-ábyrgð 2, sem gerir ráð fyrir drepandi vaxtagreiðslum og óskertum höfuðstól. Á sama tíma segir ríkisstjórnin að á borðinu liggi samningur sem bjóði upp á miklu lægri vexti. Er það ekki rétt hugsað hjá mér að þeir sem greiddu atkvæði með já hafi þá verið að vinna mikið óþurftarverk?

 

Hins vegar ef nei-atkvæðin sigra og lögin verða felld, þá verður staðan sú að höfuðstóll krafnanna hefur verið felldur niður, ásamt öllum vaxtagreiðslum. Þar sem engin lagarök standa til að Ísland eigi að samþykkja kröfur nýlenduveldanna, er þá ekki sjálfgefið að hafna samþykkt þeirra? Allir hljóta að vera sammála því að engin lagarök styðja Icesave-kröfurnar enda segir ríkisstjórnin það sjálf og það stendur í Icesave-samningunum.

 

Hvað er hægt að segja um stjórnvöld sem opna ekki munninn öðruvísi en að hvetja til að fólk greiði JÁ-atkvæði og vinna þannig greinilega gegn hagsmunum þjóðarinnar? Ég fullyrði að ekki er heil brú í málflutningi ríkisstjórnarinnar og að hún er í hrópandi mótsögn við sjálfa sig. Ef þetta fólk hefði einhverja rökhugsun, myndi það hvetja til að allir landsmenn segðu nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Ef ríkisstjórnin bæri hag almennings fyrir brjósti myndi hún vilja hafa sterka stöðu til að fylgja eftir afnámi Icesave-krafnanna í heild sinni.

 

Hvað sem ríkisstjórnin gerir eða segir munu landsmenn hafna Icesave-klafanum með stóru nei-atkvæði. Þjóðarheiður krefst þess að lagalegar forsendur ríki í samskiptum landsins við aðrar þjóðir. Í Icesave-málinu verður það ekki gert öðruvísi en með samtökum gegn ICESAVE - um að greiða nei-atkvæði í kosningunum sem lýkur 6. marz.

  
  

Ríkisstjórnin spinnur blekkingavef og heldur fram hriplekum rökum, sem við skoðun eru rökleysur. Ríkisstjórnin er föst í eigin blekkingavef.

 

 

Þjóðin láti ekki kúga sig

Kristinn H. Gunnarsson vill axla Icesave-klafann.

  

Meðfylgjandi grein var send Fréttablaðinu til birtingar, en Jóni Kaldal þótti sem lesendum blaðsins væri hollara að lesa meira bull eftir Kristinn H. Gunnarsson. Nú hefur nýr ritstjóri tekið við á Fréttablaðinu, sem þekktur er sem sérlegur boðberi Evrópska fagnaðar-erindisins. Ekki er hann líklegri til að birta gagnrýni á varðhunda Icesave-stjórnarinnar. 

 

<<<>>><><><<<>>>

 

 <<<>>><><><<<>>>

Í Fréttablaðinu 20. febrúar 2010 birtist grein eftir Kristinn H. Gunnarsson undir nafninu: “Viðurkenning stjórnvalda á Icesave.” Þar reynir Kristinn að sanna fyrir Sigurði Líndal, að Íslendsk stjórnvöld “hafi fyrir löngu viðurkennt ábyrgð á lágmarkstryggingu innstæðnanna á Icesave-reikningunum.” Eins og við var að búast tekst Kristni þetta óhönduglega, enda verkefnið óframkvæmanlegt.

 

Ég hef sjálfir ritað margar dagblaðsgreinar þar sem ég hef sannað að Íslendingar bera enga ábyrgð gagnvart Tryggingasjóðnum Íslendska, hvað þá Bretsku og Hollendsku tryggingasjóðunum. Það er einfaldlega þannig að Evrópusambandið bannar aðildarríkjum sínum að veita ríkisábyrgðir á bönkum og vegna Evrópska efnahagssvæðisins gilda tilskipanir ESB einnig innan þess svæðis.

 

Fremur en fara enn einu sinni yfir röksemdir málsins, finnst mér áhugaverðara að velta vöngum yfir forsendum Kristinns. Undirstrika verður að forsendur Kristinns eru ekki lagalegar, þótt hann reyni að klæðast þeim búningi – þetta eru pólitískar forsendur. Kristinn er einfaldlega kommúnisti sem heldur fast við hugmyndir þeirrar stefnu um sameign og samábyrgð. Spurning er samt hvort hann skilur á hvaða grunni hann stendur.

 

Lagaákvæði byggja ávallt á grunnforsendum. Þegar kemur að lögum um efnahagsmál, er um tvær mögulegar forsendur að ræða. Þar takast á hugmyndirnar um einkaeign eða sameign  – kapítalisma eða kommúnisma. Ef löggjafinn hefur hugsað skýrt við lagasetninguna, þá fylgja annað hvort afmörkuð ábyrgð eða samábyrgð. Dæmi um einkaeign og afmarkaða ábyrgð sjáum við skýrast í hlutafélögum. Sameign og sameiginleg ábyrgð var einkennandi fyrir Ráðstjórnarríkin.

 

Á bak við trygginga-kerfi-innistæðueigenda var kapítalisk hugsun. Ríkisvaldinu var falið að koma á trygginga-kerfunum, en iðgjöldin voru greidd af bönkunum sjálfum og þar með lauk ábyrgð bankanna og ríkisins. Lögð var sérstök áherðsla á að ríkin máttu ekki veita ríkisábyrgðir og bankarna mátti ekki gjaldfæra fyrir öðru en iðgjöldunum. Hliðstæðan við hlutafélög var algjör og þarna ríkti því kapítalísk hugsun.

 

Kristinn H. Gunnarsson og fleirri sem fylgja kommúnisma eru hallir undir hina kommúnistisku hugsun að samábyrgð ríki á sviði innistæðu-trygginga. Líklega skilja þeir ekki hvers eðlis málið er og komast þess vegna ávallt að rangri niðurstöðu. Sumir úr þessum hópi fullyrða að almenningur beri ábyrgð á öllum gerðum ríkisstarfsmanna, jafnvel þótt um lagabrot í störfum sé að ræða. Þessar hugmyndir standast enga skoðun, en hér er ekki svigrúm til birta sannanir á því.

 

Þegar Kristinn er að vísa til minnisblaða embættismanna, eða mistúlka yfirlýsingar stjórnmálamanna, þá er hann að tjá framangreinda skoðun um samábyrgð kommúnismans og þar af leiðandi ábyrgð almennings á gerðum embættismanna og yfirlýsingum stjórnmálamanna. Slík viðhorf eru kolröng í hinu Íslendska lýðræðis-umhverfi. Fullveldi þjóðarinnar hvílir ekki hjá embættismönnum, stjórnmálamönnum eða kommissörum. Fullveldið er hjá þjóðinni sjálfri  - fólkinu í landinu. Þess vegna göngum við til þjóðaratkvæðis 06. marz, um Icesave-ábyrgðina.

 

Það merkilega við grein Kristinns er, að hann sjálfur upplýsir að allt hans erfiði, við sönnunarfærsluna, er unnið til einskis. Hann segir:

 

En Sigurður fer fram á að ég tilgreini yfirlýsingar íslenskra stjórnvalda sem skuldbinda íslenska ríkið fyrir Icesave-innstæðunum. Það fullyrti ég ekki, heldur að stjórnvöld hefðu fyrir löngu viðurkennt ábyrgð á lágmarkstryggingunni.

 

Þetta er mergur málsins. Engir gerningar stjórnvalda, sem þau hafa ekki umboð til, skuldbinda handhafa fullveldisins, það er að segja þjóðina. Af þessari ástæðu er það í valdi almennings að ákveða um niðurfellingu Icesave-ábyrgðarinnar og af þessari ástæðu eru allir samningar um Icesave brot á Stjórnarskránni, þar sem ekki var rétt að þeim staðið.

 

ÞJÓÐARHEIÐUR liggur við að farið sé að reglum réttarríkisins og allt vald er að endingu þjá þjóðinni, handhafa fullveldisins. Kristinn H. Gunnarsson ætti að snúa sé að þarfari verkum, en að flækja umræðuna um Icesave til hagsbóta fyrir nýlenduveldin Bretland og Holland.

 

 

Þjóðarheiður - gegn Icesave.

 

 

 

Segir ekki langt í land í Icesave-deilu

Lýðræðisbylgja í kjölfar þjóðaratkvæðis ?

  

Eins og mörgum er kunnugt, geta jarðhræringar orsakað flóðbylgjur sem oft valda miklu mann- og eignatjóni, á landi sem og á legi. Hliðstæðu er að finna í samfélagi manna og orsakir þurfa hvorki að vera stórar eða auðgreinanlegar. Oftast eru raunverulegar orsakir samfélagslegra breytinga í besta falli greindar eftirá og stundum löngu eftir að þær eiga sér stað. Þessar staðreyndir ættu Íslendingar að hafa í huga þegar gengið verður til þjóðaratkvæðis, sem nú þegar er hafið og lýkur 06. marz.

 

Þjóðaratkvæði þekkjast auðvitað víða, en valdhafar gæta þess í lengstu lög að ekki sé kosið um neitt sem máli skiptir. Þannig er þegnunum oftast haldið frá ákvörðunum um fjármál, skatta og samninga við erlend ríki. Varla er það tilviljun, að Icesave-kúgun ríkisstjórnarinnar fjallar einmitt um þessi atriði. Svo segir í Dönsku stjórnarskránni (Danmarks Riges Grundlov), í minni þýðingu:

 

 

Ekki er hægt að leggja eftirfarandi tegundir lagafrumvarpa fyrir þjóðaratkvæði: fjárlög (finanslove), fjáraukalög (tillægs-bevillingslove), bráðabrigðalög (midlertidge-bevillingslove), ríkislánalög (statslånslove), starfsmannalög (normerings love), launa- og eftirlaunalög (lønnings- og pensionslove), lög um ríkisborgararétt (love om meddelelse af indfødsret), lög um þjóðnýtingu (love om ekspropriation), skattalög (love om direkte og indirekte skatter), ásamt lögum um framkvæmd þjóðréttarlegra skuldbindinga (love til gennemførelse af bestående traktatsmæssige forpligtigelser).

 

 

Svo “undarlega” vill til, að fjármálum ríkisins, sköttum og samningum við erlend ríki, er veittur sérstakur gaumur í Stjórnarskrá lýðveldisins Íslands. Þar er sérstaklega tekið fram, að þessum þáttum skal skipa með lögum og framkvæmdavaldinu (ríkisstjórn og forseta) er óheimilt að höndla með þá án skýrrar heimildar frá löggjafarvaldinu Alþingi. Hér koma þær þrjár stjórnarskrárgreinar sem um þetta fjalla: 

 

 

21. gr. Forseti lýðveldisins gerir samninga við önnur ríki. Þó getur hann enga slíka samninga gert, ef þeir hafa í sér fólgið afsal eða kvaðir á landi eða landhelgi eða ef þeir horfa til breytinga á stjórnarhögum ríkisins, nema samþykki Alþingis komi til.

 

40. gr. Engan skatt má á leggja né breyta né af taka nema með lögum. Ekki má heldur taka lán, er skuldbindi ríkið, né selja eða með öðru móti láta af hendi neina af fasteignum landsins né afnotarétt þeirra nema samkvæmt lagaheimild.

 

77. gr. Skattamálum skal skipað með lögum. Ekki má fela stjórnvöldum ákvörðun um hvort leggja skuli á skatt, breyta honum eða afnema hann. Enginn skattur verður lagður á nema heimild hafi verið fyrir honum í lögum þegar þau atvik urðu sem ráða skattskyldu.

 

 

Stjórnarskráin okkar inniheldur engin ákvæði sem banna þjóðaratkvæði um þessi atriði, eins og sú Danska svo að dæmi sé tekið. Hvernig þessu er háttað í stjórnarskrám annara þjóða hef ég ekki kynnt mér. Þetta merkir að fullveldi þjóðarinnar er ótakmarkað og beint lýðræði ríkir í landinu, svo framarlega sem almenningur hefur áhuga á að nýta það.

 

Ekki þarf að fylgjast nákvæmlega með erlendri umræðu til að skilja, að þjóðaratkvæðið á Íslandi hefur vakið upp hugrenningar um stjórnarhætti í mörgum ríkjum. Ég vil hér sérstaklega vekja athygli á skrifum eftir Elaine Byrne í Írlandi. Elaine hefur notað þjóðaratkvæðið til samanburðar við umkomuleysi almennings á Írlandi, þegar kemur að fullveldinu. Líklegt má telja að það stafi af nánum tengslum við Bretland, þar sem fullveldið er alls ekki hjá almenningi heldur Bretska þinginu, Parliament of England.

 

Af þeim greinum sem ég hef lesið eftir Elaine Byrne, mæli ég með eftirfarandi:

 

 

29.12.2009: Mad-as-hell Icelanders won’t be taking it anymore

 

02.02.2010: Let people have their say on type of country they want

 

18.02.2010: No incentive for politicians to reform status quo

 

23.02.2010: The real meaning of living in a proper republic 

 

02.03.2010: Should Ireland's citizens refuse to bail out the banks?

 

  

Þjóðarheiður - gegn Icesave.

Engin niðurstaða í London